زمینه و هدف: جا به جایی ایمپلنت نسبت به استخوان و کیفیت تماس استخوان - ایمپلنت از عوامل موثر در پایداری ایمپلنت های دندانی می باشد. هدف از این مطالعه، بررسی پایداری یک ایمپلنت دندانی کاشته شده در استخوان، به روش آنالیز المان محدود غیر خطی بود. به این منظور، میزان جا به جایی ایمپلنت نسبت به استخوان بر اساس نیروی اعمالی به ایمپلنت محاسبه و فاکتوری مناسب به عنوان ضریب اصطکاک، جهت تعیین کیفیت تماس ارایه گردید.روش بررسی: برای تهیه مدل سه بعدی مورد نیاز و به منظور مقایسه نتایج با مطالعات کلینیکی، از استخوان درشت نی خرگوش، عکس برداری سی تی اسکن انجام شد. مدل جهت آنالیز المان محدود غیر خطی به نرم افزار آباکس انتقال یافته و تحلیل دینامیکی تحت بارگذاری سیکلیک و درنظر گرفتن شرایط مرزی انجام گردید.یافته ها: منحنی های نیرو - جا به جایی نسبی ایمپلنت و استخوان در سطح تماس استخوان - ایمپلنت غیر خطی شدند. به طور تقریبی ضریب اصطکاک که معیاری از میزان جا به جایی نسبی و پایداری ایمپلنت می باشد، با نصف شدن نیروی تماسی عمودی دو برابر شد، در حالیکه ضریب اصطکاک با کاهش ضریب اصطکاک کولمب، کاهش یافت.نتیجه گیری: متغیر ضریب اصطکاک که بر اساس نمودارهای نیرو - جا به جایی محاسبه شده است، می تواند شاخصی مناسب برای تعیین پایداری ایمپلنت های دندانی باشد. کاهش نیروی تماس عمودی و استفاده از سطوح با ضریب اصطکاک بالاتر موجب بهبود کیفیت تماس استخوان - ایمپلنت و در نتیجه افزایش پایداری ایمپلنت های دندانی شد.

زمینه و هدف: زوایای مختلف قرارگیری ایمپلنت، که در موقعیت های مختلف کلینیکی غیر قابل اجتناب است، می تواند بر دقت قالب-گیری تاثیر بگذارد. هدف از این مطالعه بررسی اثر زاویه قرار گیری ایمپلنت بر صحت اتصال ایمپرشن کوپینگ در ایمپلنت های با هگز داخلی است. مواد و روش ها: یک مدل گچی با 4 ایمپلنت دارای اتصال هگز داخلی تهیه شد. ایمپلنت ها در زوایای مزیودیستالی مختلف صفر، 15، 25 و 35 درجه نسبت به محور طولی در مدل گچی تعبیه شدند. برای شبیه سازی لثه، آنالوگ لثه اطراف ایمپلنت ها به ارتفاع 2 میلیمتر تزریق شد. بعد از یک جلسه آموزشی به دانشجویان سال آخر دندانپزشکی عمومی در رابطه با نحوه بستن ایمپرشن کوپینگ، از 40 نفر از دانشجویان خواسته شد که ایمپرشن کوپینگ ها را روی هر 4 ایمپلنت ببندند. درستی اتصال ایمپرشن کوپینگ روی ایمپلنت ها توسط متخصص پروتز ارزیابی شد. داده ها با استفاده از آزمون کوکران Q مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت. سطح معنی داری 0/05 در نظر گرفته شد. ملاحظات اخلاقی: این مقاله مورد تایید کمیته اخلاق دانشگاه علوم پزشکی اراک می باشد. یافته ها: میزان عملکرد درست دانشجویان در اتصال ایمپرشن کوپینگ به ایمپلنت در زوایای 0، 15، 25و 35 درجه به ترتیب برابر با %85، %72، %52، %35 بود. به استثنا گروه های 0 و 15 درجه، بین گروه های مختلف مطالعه، تفاوت آماری معنادار مشاهده شد. (0/05>P). نتیجه گیری: زاویه قرارگیری ایمپلنت تاثیر معناداری در دقت اتصال ایمپرشن کوپینگ به ایمپلنت های با هگز داخلی دارد و با افزایش زاویه ایمپلنت، دقت اتصال ایمپرشن کوپینگ به ایمپلنت کاهش می یابد.

سابقه و هدف: اتصال موفق بافت استخوانی به ایمپلنت های تیتانیومی که تحت عنوان استئواینتگریشن توسط Branemark معرفی شده اند کاملا مستند می باشد اما پروگنوز بلند مدت ایمپلنت ها به برآورد مناسب و مراقبت های پیشگیرانه مناسب وابسته است. برای حفظ سلامت بافت های اطراف ایمپلنت، یک برنامه مراقبتی موثر حائز اهمیت می باشد. در این زمینه اقدامات متفاوتی پیشنهاد شده اند، اما اینکه کدام اقدام موثر تر است، مشخص نیست.مرور مقالات: این مقاله منابع مرتبط با مراقبت از ایمپلنت، همچنین عوامل تاثیرگذار بر بافت نرم اطراف ایمپلنت های دندانی را بررسی نموده، در نهایت اقدامات مربوط به برآورد اطراف ایمپلنت واقدامات درمانی در بیماری های قابل برگشت اطراف ایمپلنت را شرح می دهد.نتیجه گیری: اطلاعات موجود نشان می دهد که برای حفظ بافت های اطراف ایمپلنت می توان اقدامات متنوعی انجام داد که این اقدامات در جهت تامین پروگنوز بلند مدت ایمپلنت های دندانی می باشند.

مقدمه: تطابق بین اجزای ایمپلنت های دندانی عامل مهمی در موفقیت درمان ایمپلنت است. هدف از انجام این مطالعه، تعیین میزان ریزنشت در بین سیستم های ایمپلنت Implantium،BioHorizons  و Swiss plus بود.مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، سه نوع ایمپلنت از هر کدام 5 عدد تحت نفوذ رنگ قرار گرفت. 1 میکرولیتر محلول تولوئیدن بلو با غلظت 0.1 درصد درون فیکسچرها توسط میکرو پیپت الکترونیکی تزریق گردید، سپس اباتمنت ها روی فیکسچرها با تورک 30 نیوتن توسط رچت مربوطه بسته شد و در محلول 2 سی سی آب مقطر قرار گرفت. در 1، 3، 6، 24، 48، 72، 96، 144، 192 و 240 ساعت بعد از زمان انکوباسیون میزان ریزنشت تولوئیدن بلو از نمونه ها توسط دستگاه اسپکتروفتومتر در طول موج 630 نانومتر، اندازه گیری شد. منحنی کالیبراسیون توسط نرم افزار Excel تهیه و معادله خطی مربوطه به دست آمد. داده ها توسط نرم افزار SPSS نسخه 11.5 و آزمون آماری آنالیز واریانس یک طرفه بررسی شد (a=0.05).یافته ها: در سه سیستم ایملنت دندانی مطالعه شده، اختلاف ریزنشت در ساعت اول با p value= 0.01، ساعت سوم با p value= 0.011 و در ساعت ششم با p value< 0.001 معنی دار بود. در مقایسه دو به دو ایمپلنت ها در سه ساعت اول Swiss plus بیشترین ریزنشت و Implantium کمترین ریزنشت را نشان داد. در سایر ساعات، نتایج بین سه سیستم معنی دار نبود.نتیجه گیری: در بین ایمپلنت های مورد مطالعه (BioHorizons،Swiss plus  و Implantium)، کمترین میزان ریزنشت در ساعت های 1، 3 و 6 در سیستم Implantium و بیشترین در Swiss plus دیده شد. در ساعات دیگر در تمام سیستم های مورد مطالعه ریزنشت با گذشت زمان مشاهده شد.

زمینه و هدف: تقریباً 3-4 ماه در ماندیبل و 4-6 ماه در ماگزیلا باید صبر کرد تا ایمپلنت تحت فشار قرار گیرد. اخیرا روش  Immediate loadingایمپلنت ها مطرح شده است، بدین ترتیب که بلافاصله پس از کاشتن ایمپلنت، ایمپلنت به واسطه یک پروتز بلافاصله تحت فشار مضغی قرار می گیرد. در این مطالعه از ایمپلنت های یک قطعه ای One Piece Immediate Load Screw (OPILS) سیستم نئودنت ساخت ایران استفاده شده است. روش بررسی: در این بررسی 48 ایمپلنت در 39 بیمار کاشته شد. حداقل سن بیمار 18 سال و حداکثر 54 سال که سن متوسط آنان چهل سال بود. از این تعداد 26 بیمار زن و 13 بیمار مرد بودند. در این مطالعه آینده نگر، بیماران غیر سیگاری که مبتلا به بیماری سیستمیک نباشند انتخاب گردیدند. مراجعه کنندگان مبتلا به بیماریهای روحی، عدم انگیزه درمان، توقعات بیش از اندازه، براکسیسم و عدم همکاری در درمان حذف گردیدند. تمام ایمپلنت ها به صورت تاخیری، یا تاخیری- فوری (پس از ده هفته از خارج کردن دندان) کاشته شدند و روکش آکریلی روی قسمت تاجی ایمپلنت قرار گرفت. پس از دو ماه و نیم جهت ایمپلنت های کاشته شده در ماندیبل و 5.5 ماه در ماگزیلا روکش موقت خارج، سپس قالب گیری شدند. معیارهای موفقیت پس از یک سال تحت فشار مضغی قرار گرفتن، این گونه تعریف گردید: عدم وجود چرک، درد و حرکت ایمپلنت و در بررسی رادیوگرافی، تحلیل عمودی استخوان کمتر از یک میلی متر. یافته ها: رعایت بهداشت بیماران زن بهتر از مردان بود، از 26 زن 15 نفر اندکس پلاک صفر، 11 نفر اندکس پلاک یک داشتند. در حالی که از 13 نفر مردان، چهار نفر اندکس پلاک صفر، شش نفر اندکس پلاک دو و سه نفر اندکس پلاک سه مشاهده گردید. میزان تحلیل عمودی استخوان از طرف مزیال و دیستال کمتر از یک میلی متر بود که حداقل آن صفر و حداکثر آن 0.4 میلی متر با متوسط 0.2 میلی متر بوده است. تمام ایمپلنت ها، معیارهای موفقیت تعریف شده را حائز گردیدند. نتیجه گیری: این مطالعه کوتاه مدت نشان داد که در موارد جایگزینی تک دندانی، ایمپلنت های OPILS سیستم نئودنت می توانند بلافاصله تحت فشار مضغی قرار گیرند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: با وجود پیشرفت هایی که در طراحی تکنیک های جراحی انجام گرفته، هنوز هم احیا پاپیلای مجاور ایمپلنت موضوعی است قابل بحث. این مطالعه جهت مشخص نمودن تاثیر فاصله نقطه تماس تا کرست استخوان بر حضور تا فقدان پاپیلای اینترپرگزیمال مجاور ایمپلنت های جایگزین شده تک دندانهای قدامی، طراحی شده است.روش کار: در این کارآزمایی بالینی، 10 بیمار شامل 6 زن و 4 مرد که در ناحیه قدام فک بالا ایمپلنت دریافت کرده بودند، مورد مطالعه قرار گرفتند و 10 ایمپلنت جدید توسط متخصص پریودونتولوژی و تحت بی حسی کامل جایگزین گشت. ارزیابی پاپیلا از طریق معاینه بالینی و فتوگرافیک و با استفاده از شاخص Jemet انجام گردید.نتایج: بر اساس نتایج حاصله برای تشکیل پاپیلا در اکثر موارد نیاز به فاصله نقطه تماس تا استخوان کمتر از 5.89 میلیمتر و فاصله (Fixture Abutment Junction) FAJ تا نقطه تماس کمتر از6.47 میلیمتر می باشد.بحث: نتایج به دست آمده به وضوع تاثیر فاصله نقطه تماس تا راس کرست استخوان را بر حضور یا فقدان پاپیلای بین ایمپلنت و دندان مجاور نشان می دهد.